Σφοδρή επίθεση κατά του Εμανουέλ Μακρόν εξαπέλυσε ο εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος της Τουρκίας (AKP), Ομέρ Τσελίκ, με αφορμή τις πρόσφατες τοποθετήσεις του Γάλλου Προέδρου από την Αθήνα. Η Άγκυρα εμφανίζεται ιδιαίτερα ενοχλημένη από τη στενή στρατηγική συνεργασία Παρισιού, Αθήνας και Λευκωσίας, κάνοντας λόγο για μια πολιτική που στερείται ρεαλισμού και υπονομεύει τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κατηγορίες για «αχρείαστη τόλμη» και στοχοποίηση

Μιλώντας σε συνέντευξη Τύπου, ο κ. Τσελίκ δεν μάσησε τα λόγια του, κατηγορώντας τον Γάλλο Πρόεδρο ότι υιοθετεί μια ξεκάθαρα «φιλοελληνική και φιλοκυπριακή στάση εις βάρος της Τουρκίας». Σύμφωνα με τον Τούρκο αξιωματούχο, είναι απαράδεκτο για μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ να στρέφεται κατά ενός συμμάχου της, δημιουργώντας μέτωπα εντός της Συμμαχίας.

«Ακόμη και έμμεσα, όταν γίνεται λόγος για συμμαχίες με άλλους, η Τουρκία τοποθετείται απέναντι. Αυτό είναι εξαιρετικά λάθος», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Τσελίκ, προσθέτοντας ότι το Παρίσι επιδεικνύει «αχρείαστη τόλμη» με τις δηλώσεις του.

Το μήνυμα προς την Αθήνα

Ο εκπρόσωπος του AKP έστρεψε τα βέλη του και προς την ελληνική πλευρά, υποστηρίζοντας ότι η αναζήτηση διεθνών συμμαχιών κατά της Τουρκίας είναι μια αναποτελεσματική στρατηγική. Επανέφερε τη μόνιμη επωδό της Άγκυρας για απευθείας διάλογο χωρίς την παρουσία «τρίτων» παικτών.

«Στο τέλος της ημέρας, όλοι φεύγουν και μένουμε εμείς», δήλωσε με νόημα, θέλοντας να τονίσει ότι η γεωγραφία επιβάλλει τη συνεννόηση μεταξύ των δύο χωρών.

Επικρίσεις για την παρουσία στρατιωτικών μέσων

Ο Τσελίκ εξέφρασε επίσης την έντονη δυσαρέσκεια της Τουρκίας για την πρακτική της Γαλλίας να στέλνει στρατιωτικά μέσα και να «προβάλλει σημαίες» στην περιοχή κάθε φορά που παρατηρείται ένταση. Κατά την άποψή του, η κίνηση αυτή, όπως και η συνολική ενίσχυση της συνεργασίας με την Κυπριακή Δημοκρατία και την Ελλάδα, δεν συμβάλλει στη συνοχή της Συμμαχίας, αλλά αντίθετα ενισχύει τη ρητορική αντιπαράθεσης.

Κλείνοντας, ο Ομέρ Τσελίκ κάλεσε τη γαλλική ηγεσία να αναθεωρήσει την εξωτερική της πολιτική και να αποφύγει ενέργειες που, όπως ισχυρίστηκε, υποδαυλίζουν την ένταση αντί να προωθούν τη σταθερότητα στην ευαίσθητη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.