Σε μια παρέμβαση με πολλαπλές αναγνώσεις, ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας της Κύπρου συνδέει το αναστάσιμο μήνυμα με τις πολιτικές εξελίξεις, καλώντας τους πολίτες να προσέλθουν στις κάλπες με αίσθημα ευθύνης και όχι με διάθεση επιπόλαιης αντίδρασης.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά, «Τυχόν ψήφος διαμαρτυρίας ας γίνει ψήφος προς τους καλύτερους, και όχι προς τους άμοιρους πολιτικής παιδείας και αδιάφορους προς τα κοινωνικά προβλήματα. Το καθήκον επιβάλλει να σκεφτούμε τη λειτουργία των θεσμών και την επιβίωση της πατρίδας και μετά τις εκλογές. Κι ακόμα, να σκεφτούμε πώς θα μας αξιολογήσουν εκείνοι, από τους οποίους ζητούμε βοήθεια για συνέχιση του εθνικού μας αγώνα».

Η τοποθέτηση αυτή ερμηνεύεται ως ευθεία προτροπή προς τους ψηφοφόρους να αποφύγουν επιλογές που, κατά την κρίση του Αρχιεπισκόπου, στερούνται πολιτικής ωριμότητας και σοβαρότητας.

Ιδιαίτερη έμφαση δίνει και στο Κυπριακό, επιμένοντας ότι ο μακροχρόνιος χαρακτήρας της κατοχής δεν πρέπει να οδηγήσει σε παραίτηση ή αποδοχή τετελεσμένων. Στο μήνυμά του σημειώνει πως «δεν θα πρέπει να μας αποθαρρύνουν τα 52 χρόνια της κατοχής της πατρίδας μας και της σταύρωσης του λαού μας. Από την οπτική γωνία της αιωνιότητας, τα 52 χρόνια είναι μια μικρή παρένθεση στην πορεία μας, ως ημέρα μία. Η Ανάσταση του Χριστού μας βεβαιώνει ότι θα έρθει η μέρα και της δικής μας Ανάστασης. Η αδικία δεν είναι δυνατό να επικρατήσει για πάντα. Κι αυτό ας είναι η απάντησή μας προς κάποιους, που έχασαν το θάρρος και την ελπίδα τους. Σ’ αυτούς που παρασύρθηκαν από την προπαγάνδα του εχθρούκαι μιλούν για πραγματικότητες, για διζωνικές, για απάρνηση ουσιαστικά της γης μας, των ιερών και των οσίων μας, των τάφων των πατέρων μας. Ας είναι απάντηση σε κάποιους, που μας καλούν να υποταχθούμε στη μοίρα μας, να μονιμοποιήσουμε, δηλαδή, και να νομιμοποιήσουμε τη σταύρωση της πατρίδας μας και τη μόνιμη παραμονή της στον τάφο».

Στο ίδιο πνεύμα, προσθέτει ότι «στους μακρούς αιώνες προηγούμενων υποδουλώσεων, ποτέ δεν αποδεχτήκαμε τη μονιμότητα της σταύρωσης. Ουδέποτε την νομιμοποιήσαμε. Πάντα προσδοκούσαμε την Ανάσταση και αγωνιζόμασταν γι’ αυτήν. Γι’ αυτό και επιζήσαμε. Αν σήμερα παύσουμε να αγωνιζόμαστε και αποδεκτούμε τη σταύρωση, θα οδηγηθούμε στον οριστικό εθνικό μας θάνατο. Να ξέρουμε ότι ανασταίνονται μόνο όσοι αγωνίζονται και δεν θέλουν να μένουν πάνω στον σταυρό, όσοι πιστεύουν στην Ανάσταση».

Ξεχωριστή αναφορά κάνει και στην πρόσφατη στρατιωτική παρουσία της Ελλάδας στην Κύπρο, χαιρετίζοντας την άφιξη δύο φρεγατών και τεσσάρων πολεμικών αεροσκαφών. Όπως τονίζει, «για την επιτυχία του αγώνα μας, εκτός από την ακράδαντη πίστη στον επιδιωκόμενο σκοπό, που δεν είναι άλλος από την απελευθέρωση της πατρίδας μας, χρειάζεται, απαραίτητα, και η ενότητα και η ομογνωμία όλων των Ελλήνων, ολόκληρου του Έθνους. Γι’ αυτό και χαιρετίζουμε, με ιδιαίτερη ικανοποίηση, την πρόσφατη έλευση στην Κύπρο δύο φρεγατών του πολεμικού ναυτικού της Ελλάδος και τεσσάρων πολεμικών αεροσκαφών για προστασία από τους κινδύνους της πολεμικής ανάφλεξης στην περιοχή. Διάπυρη είναι η ευχή μας όπως η παρουσία αυτή συνεχιστεί και ενταθεί, ώστε να μας προφυλάξει και από τον άλλο, τον μεγαλύτερο, για μας, κίνδυνο, που είναι η συνέχιση της τουρκικής κατοχής και η απειλούμενη κατάκτηση ολόκληρης της Κύπρου. Δεν πιστεύουμε ότι το Έθνος θα εγκαταλείψει ένα γνήσιο τμήμα του, τον Κυπριακό Ελληνισμό, ακυρώνοντας, έτσι, την ένδοξη Ιστορία του».

Στο μήνυμά του περιλαμβάνεται και σαφής αντιπολεμική διάσταση, καθώς ο Αρχιεπίσκοπος εκφράζει την ευχή να σταματήσουν οι συγκρούσεις και οι απώλειες αθώων στη Μέση Ανατολή, στην Ουκρανία και σε κάθε άλλη εστία κρίσης, με την ειρήνη και τη δικαιοσύνη να επικρατούν παγκοσμίως.

Παράλληλα, αναφέρεται και στον αφθώδη πυρετό, εκφράζοντας τη συμπάθεια και τη στήριξή του προς όσους δοκιμάζονται. Συγκεκριμένα σημειώνει: «ευχόμαστε όπως ο Χριστός, που κατήργησε, με την Ανάστασή Του, τη φθορά ολόκληρης της φύσεως, η οποία, μέχρι τότε, συνώδινε με το ανθρώπινο γένος, απαλλάξει σύντομα τον λαό μας και από αυτήν την ταλαιπωρία».

Ως προς το βαθύτερο θεολογικό νόημα της ημέρας, υπογραμμίζει ότι «η Ανάσταση του Χριστού φέρνει την ελπίδα. Επιβεβαιώνει τη ζωή και την αιωνιότητά της. Ελευθερώνει τον άνθρωπο από την απόγνωση και του χαρίζει αισιοδοξία. Με τον Χριστό, ο θάνατος νικιέται και ο άνθρωπος αποκτά την προοπτική της αιώνιας ζωής. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος, αλλά το πέρασμα στην αιωνιότητα».