Οριστική τροπή έλαβε η υπόθεση που αφορά την παράνομη πώληση ιατρικού αναλώσιμου σε ασθενή, καθώς το Εφετείο απέρριψε τις εφέσεις που άσκησαν νευροχειρουργός και η σύζυγός του, επικυρώνοντας την πρωτόδικη καταδίκη τους. Παρά την απόρριψη όλων των βασικών ισχυρισμών περί παραβίασης της δίκαιης δίκης, το Δικαστήριο προχώρησε σε μερική μείωση των ποινών του γιατρού, εντοπίζοντας σφάλμα στον υπολογισμό του ανώτατου ορίου ποινής.

Με απόφαση ημερομηνίας 31 Μαρτίου 2026, το Εφετείο επιβεβαίωσε την ενοχή του νευροχειρουργού και της συζύγου του για την υπόθεση πώλησης ιατρικού υλικού που, σύμφωνα με τα ευρήματα, παρέχεται δωρεάν από το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας.

Η υπόθεση και τα ευρήματα του πρωτόδικου Δικαστηρίου

Όπως διαπιστώθηκε σε πρώτο βαθμό, ο γιατρός φέρεται να έπεισε ασθενή που επρόκειτο να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση για υδροκεφαλία, καθώς και τους συγγενείς της, να καταβάλουν το ποσό των 1.500 ευρώ για την αγορά ειδικής μαγνητικής βαλβίδας εγκεφάλου.

Ο ίδιος παρουσίασε τη συγκεκριμένη βαλβίδα, την οποία θα προμηθευόταν από εταιρεία που συνδέεται με τη σύζυγό του, ως ανώτερη από εκείνη που παρέχεται δωρεάν στο δημόσιο νοσοκομείο, υποστηρίζοντας ότι θα χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια της επέμβασης.

Τα χρήματα παραδόθηκαν τελικά στη σύζυγό του σε χώρο στάθμευσης, χωρίς την έκδοση οποιουδήποτε παραστατικού, γεγονός που αποτέλεσε κρίσιμο στοιχείο της κατηγορίας.

Το Εφετείο υπενθύμισε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο χαρακτήρισε τις συνθήκες της συναλλαγής ως ιδιαίτερα ύποπτες, σημειώνοντας ότι έγιναν «εν κρυπτώ και παραβύστω», με τρόπο που «θύμιζε διακίνηση ναρκωτικών ουσιών».

Καταρρίφθηκαν βασικοί ισχυρισμοί των κατηγορουμένων

Η επέμβαση της ασθενούς πραγματοποιήθηκε τελικά από άλλο γιατρό της ίδιας κλινικής, με τον κατηγορούμενο να έχει μόνο εποπτικό ρόλο. Το στοιχείο αυτό κρίθηκε καθοριστικό, καθώς το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε τον ισχυρισμό του γιατρού ότι είχε μαζί του δεύτερη βαλβίδα «σε περίπτωση ανάγκης».

Στο Εφετείο, οι εφεσείοντες προέβαλαν σειρά ισχυρισμών περί παραβίασης του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη, υποστηρίζοντας μεταξύ άλλων ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο δεν ήταν αντικειμενικά αμερόληπτο.

Το Δικαστήριο απέρριψε τα επιχειρήματα αυτά, επισημαίνοντας ότι ο «μέσος εχέφρων και πληροφορημένος παρατηρητής» δεν θα κατέληγε σε συμπέρασμα προκατάληψης. Όπως σημειώνεται χαρακτηριστικά, «το Δικαστήριο προσπάθησε με τρόπο γραφικό, ίσως αχρείαστα, να αιτιολογήσει το συμπέρασμά του», χωρίς όμως αυτό να συνιστά ένδειξη μεροληψίας.

Απορρίφθηκε επίσης ο ισχυρισμός ότι η μη παραχώρηση αναβολής στέρησε από τους κατηγορούμενους τη δυνατότητα επαρκούς προετοιμασίας της υπεράσπισής τους, με το Εφετείο να επισημαίνει ότι η διαδικασία εκτυλίχθηκε σε πολλαπλές δικασίμους, παρέχοντας τον απαιτούμενο χρόνο.

Απορρίφθηκε και το επιχείρημα περί «chilling effect»

Το Εφετείο απέρριψε και τον ισχυρισμό περί «chilling effect» στην άσκηση της ιατρικής, δηλαδή ότι η υπόθεση θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τους επαγγελματίες υγείας.

Όπως επισημαίνεται, οι ισχυρισμοί αυτοί «δεν τεκμηριώθηκαν και δεν συνδέθηκαν με τα πραγματικά περιστατικά της υπόθεσης».

Μείωση ποινής λόγω νομικού σφάλματος

Παρά την επικύρωση της ενοχής, το Εφετείο εντόπισε σφάλμα στον υπολογισμό του ανώτατου ορίου ποινής για το αδίκημα της κατάχρησης εξουσίας.

Συγκεκριμένα, διαπιστώθηκε ότι το πρωτόδικο Δικαστήριο είχε εφαρμόσει μεταγενέστερη τροποποίηση του νόμου, η οποία δεν ίσχυε κατά τον χρόνο τέλεσης των αδικημάτων. Με βάση την αρχή της μη αναδρομικότητας του δυσμενέστερου ποινικού νόμου, το Εφετείο προχώρησε σε αναπροσαρμογή των ποινών.

Έτσι:

• η ποινή για κατάχρηση εξουσίας μειώθηκε από 32 σε 18 μήνες,
• η ποινή για εξασφάλιση αγαθών με ψευδείς παραστάσεις μειώθηκε από 28 σε 22 μήνες.

Παραμένουν οι καταδίκες – Κλείνει ο κύκλος της υπόθεσης

Κατά τα λοιπά, οι καταδίκες για τα αδικήματα που σχετίζονται με την παράνομη πώληση του ιατρικού αναλώσιμου και τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, καθώς και η καταδίκη της συζύγου του ως συνεργού, παραμένουν σε ισχύ.

Το Εφετείο κατέληξε ότι «δεν προέκυψε οποιοδήποτε στοιχείο που να υποσκάπτει την αντικειμενική αμεροληψία του πρωτόδικου Δικαστηρίου» και ότι η αξιολόγηση της μαρτυρίας ήταν «πλήρως τεκμηριωμένη».

Η απόφαση αυτή κλείνει ουσιαστικά έναν σημαντικό κύκλο δικαστικής διερεύνησης, επιβεβαιώνοντας την αρχική κρίση της Δικαιοσύνης και στέλνοντας σαφές μήνυμα για την αντιμετώπιση παρόμοιων πρακτικών στον τομέα της υγείας.