Μια βαθιά ανθρώπινη και συγκλονιστική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το απόγευμα του Σαββάτου στη Δημοσιογραφική Εστία στη Λευκωσία, με τίτλο «Η φωνή των μητέρων». Πέντε γυναίκες από την Κύπρο, την Ελλάδα, την Παλαιστίνη και την Ουκρανία στάθηκαν η μία δίπλα στην άλλη, μεταφέροντας εμπειρίες που ξεπερνούν σύνορα, πολιτικές και εθνικότητες, αποτυπώνοντας έναν κοινό παρονομαστή: τον πόνο της απώλειας ενός παιδιού.

Η Χαρίτα Μάντολες και η Ανδριάνα Νικολάου από την Κύπρο, η Μαρία Καρυστιανού από την Ελλάδα, η Χίμπα Γουίσια από την Παλαιστίνη και η Ολένα Βαρένικ Νεοκλέους από την Ουκρανία ένωσαν τις φωνές τους, μεταφέροντας μαρτυρίες που συγκλονίζουν.

Η μαρτυρία της Χαρίτας Μάντολες – Μια ζωή σημαδεμένη από το 1974

Πρώτη πήρε τον λόγο η Χαρίτα Μάντολες, μια γυναίκα που αποτελεί ζωντανό σύμβολο της τουρκικής εισβολής του 1974. Παρότι έχουν περάσει σχεδόν πέντε δεκαετίες, η μνήμη της παραμένει ζωντανή, σχεδόν ωμή, σαν να συνέβησαν όλα χθες.

«Αυτός πήρε τον γιό μας που δεν περπατούσε ακόμη και δύο μπιμπερά με γάλα κι εγώ πήρα την κόρη μας. Ξύπνησα και τον πατέρα μου, φωνάξαμε και την αδελφή μου και βρήκαμε καταφύγιο κάτω από τα λεμονόδεντρα», είπε, περιγράφοντας τις πρώτες στιγμές της εισβολής.

Η ίδια μίλησε για τον τρόμο, τον αποχωρισμό οικογενειών, τα παιδιά που χάθηκαν μέσα στο χάος και τη βία που ακολούθησε.

«Οι Τούρκοι είχαν περικυκλώσει το υπόγειο και τους ζητούσαν να παραδοθούν, μας ποδοπάτησαν όσα υπάρχοντα μάζεψαν μια κοπέλα αιμορραγούσε ανάμεσα στα πόδια της και κρατούσε κι ένα μωρό», ανέφερε.

Παρά την τραγωδία, κράτησε ζωντανή μια ανθρώπινη στιγμή μέσα στο σκοτάδι:

«που δεν ήταν σαν τους άλλους», είπε για έναν Τούρκο που βοήθησε να σωθούν γυναίκες και παιδιά, προσθέτοντας πως εύχεται να είναι καλά εκείνος και η οικογένειά του.

Μαρία Καρυστιανού – Ο πόνος που γίνεται φωνή

Η Μαρία Καρυστιανού, μητέρα θύματος του δυστυχήματος των Τεμπών, περιέγραψε μια πραγματικότητα που δεν σταμάτησε ποτέ.

«Η 28η Φεβρουαρίου είναι μια νύχτα που δεν τέλειωσε ποτέ», είπε, τονίζοντας ότι ο χρόνος για τις οικογένειες έχει παγώσει.

«Οταν χάνεις το παιδί σου δεν χάνεις απλώς ενα άνθρωπο, δεν χάνεις απλώς μία παρουσία, χάνεις το πιο δυνατό κομμάτι της ψυχής σου… πρέπει να γίνεις η φωνή του παιδιού σου», ανέφερε.

Στάθηκε ιδιαίτερα στο ζήτημα της δικαιοσύνης:

«οι ποινικά υπόλογοι, Ελληνες πολιτικοί δεν ερευνώνται και δεν διώκοντα, υπάρχει συγκάλυψη ώστε να αποκλειστεί η αλήθεια»

και κατήγγειλε:

«ο χώρος του δυστυχήματος όχι μόνο δεν διαφυλάχθηκε αλλά… μπαζώθηκε και κάτω από τα μπάζα χάθηκαν τα κόκκαλα των παιδιών μας»

Ανδριάνα Νικολάου – Αγώνας 20 ετών για δικαίωση

Η Ανδριάνα Νικολάου, μητέρα του Θανάση Νικολάου, μίλησε για έναν αγώνα δύο δεκαετιών απέναντι στη συγκάλυψη.

«δεν φτάνει που σκότωσαν το παιδί μου, έκαναν και το παν για να αποκρύψουν την αλήθεια»

«κάθε χρόνος που περνά χωρίς δικαίωση είναι μια δεύτερη δολοφονία»

«αντί να βρω δικαιοσύνη βρήκα σιωπή»

Η ίδια κατήγγειλε ανοιχτά τις θεσμικές ευθύνες, τονίζοντας ότι η υπόθεση του παιδιού της δεν είναι απλώς μια υπόθεση, αλλά μια βαθιά πληγή για την κοινωνία.

Η φωνή από την Παλαιστίνη – Παιδιά χωρίς μέλλον

Η Χίμπα Γουίσια μίλησε για την καθημερινότητα στη Γάζα, όπου η απώλεια είναι συνεχής.

«το πραγματικό μας πρόβλημα είναι η κατοχή»

«20 χιλιάδες παιδιά έχουν σκοτωθεί τα τελευταία δύο χρόνια»

«τα παιδιά αυτά λένε ότι δεν ονειρεύονται… γιατί η κατοχή δεν θα τους αφήσει να ζήσουν»

Η μαρτυρία από την Ουκρανία – Ο πόνος δεν έχει πλευρές

Η Ολένα Βαρένικ Νεοκλέους στάθηκε στη δύναμη της μητρότητας και στην καθολικότητα του πόνου.

«η μητρότητα είναι η αρχή της ζωής»

«δεν υπάρχουν ξένα παιδιά»

«η απώλεια και ο πόνος δεν έχουν πλευρές»

Ένα κοινό μήνυμα πέρα από σύνορα

Την εκδήλωση συντόνισε η Μαρία Ιωάννου, η οποία ανέφερε:

«πρωτοβουλία διαλόγου, ευαισθητοποίησης κι ανθρώπινης συνάντησης»

και υπογράμμισε:

«στόχος είναι να αναδειχθεί η ανάγκη για προστασία της ζωής, λογοδοσία και συλλογική ευθύνη»

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με ενός λεπτού σιγή στη μνήμη των παιδιών που χάθηκαν, υπενθυμίζοντας ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια ζωή, μια οικογένεια και μια μητέρα που συνεχίζει να ζητά δικαιοσύνη.